Westwaarts 2014

westwaarts12148246645

 

 

Jarenlang kwam ik met mijn vrouw bij veilinghuis Derksen aan de Amsterdamseweg. Toen er in ons huis geen kastje, kroonluchter of theelepeltje meer bij kon, was dat afgelopen. Na jaren kom ik er ineens weer en dompel me onder in die warme bruine sfeer. Deze keer niet voor een veiling, maar voor Westwaarts 2014. Vijf uitverkochte avonden staan buurtbewoners uit Arnhem West op de planken voor andere buurtbewoners. Het concept, regie en choreografie zijn in handen van professionals uit de wijk: Nelleke Verweij en Paula Walta. Westwaarts is een voorstelling onder de paraplu van De Plaats. De eindregie bleef in handen van Albert Hoex.

 

De locatie is fantastisch gekozen, ik noemde al de bruine kleur die als een warme deken over je heen valt. Maar een veiling heeft natuurlijk alles te maken met mensen en spullen. Met mooie en treurige verhalen. Maar er is nog iets fascinerends: er zijn verdiepingen met houten vloeren en open trappen. Je kunt op de ene verdieping een beetje horen wat er op de andere gebeurt. Daarvan is in Westwaarts 2014 goed gebruik gemaakt. Op de begane grond en op de eerste verdieping wordt tegelijkertijd gespeeld. De muziek en geluiden van beide speelplekken ondersteunen en versterken elkaar. Beneden is er vooral zang en gesproken woord in de vorm van toneel en poëzie. Boven is meer dans en bewegingsspel. Het stampen van de dansers boven wordt zo een ritmische ondersteuning van de zang beneden.

 

 

westwaarts IMG_5237

 

 

De voorstelling begint en eindigt met een gedeelte uit ‘Einstein on the Beach’ van Philip Glass. Het koor van Gelske Vegter zingt cijfers op maten van verschillende lengte. Het past goed bij een veilinggebouw: de tijd, aantallen, geldbedragen. Daarna splitst het publiek zich op. Ik ga naar de eerste verdieping, die leeg is. Als we zitten komen de spelers ineens een voor een tevoorschijn uit kasten en vanachter muren. Het is een grappig en veelbelovend begin. Hoewel ik het dans- en bewegingsspel dat volgt niet altijd begrijp blijft er genoeg te genieten. Pas later in de voorstelling snap ik dat boven deels de verhalen van beneden worden uitgebeeld.

 

Beneden zingt het koor Oost-Europese liederen. De melancholieke sfeer ondersteunt de verhalen die de spullen in een veilinggebouw met zich meebrengen. Poëzie en toneelteksten gaan veelal over herinneringen aan vroeger. Mooie teksten, mooi voorgedragen. Enkele toneelscènes over kinderen die elkaar ontmoeten na het overlijden van hun moeder, met het nodige ‘gedoe’ over spullen, zijn misschien wat voorspelbaar. Wel noem ik graag het spel van Lucy Schipstra, die ook al in de allereerste toneelscène schittert in een jaren zestig jurk, waarover ze vertelt. Het is de jurk die haar moeder vijftig jaar geleden droeg op haar verlovingsdag. Als we dan toch namen noemen van spelers, dan ook wat van de jonge garde: Zilan met haar prachtige zang en Suzanne met haar mooie dans. Hopelijk doen zij en veel van de andere spelers weer mee aan een volgende Westwaarts-voorstelling, wanneer dat ook moge zijn.

Voor wie de voorstelling gemist heeft of nog een keer wil zien: er komt nog een filmvoorstelling in buurthuis ‘t Huukske. Voor iedereen die daar niet op wil wachten is er alvast een compilatie en een prachtige foto-impressie van Albert Keddeman.

 

AH

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *